Það er alltaf verið að spyrja mig hvort það sé ekki mikil viðbrigði að eiga barn- ég skil ekki af hverju, en það er það svo alls ekki. Þetta gerist einhvern vegin allt bara fáránlega eðlilega og er ótrúlega sjálfsagt. Í dag er Embla María búin að vera til í 4 mánuði og ég er bara búin að finna einn galla sem er tvíþættur, annars vegar draslið sem fylgir inní íbúðinni og hins vegar þessi endalausi farangur ef maður vogar sér út úr húsi - en þetta venst svo það er vel yfirstíganlegt. Annars var aftur kvartað yfir myndaleysi, mér finnst ég alveg nýbúin að hlaða inn. Byrjum á myndum af fólki að fylgjast með Liverpool tapa.


Ekkert yndislegra en eplið nývöknuð, annarsvegar með far by uppáhaldsdótið sem er blómið frá Huldu og hins vegar að sleikja sólina út í vagni.


Og með gestum, þessi fína mynd af afa með opin augun. Ragnar Bjarki kom svo í smá pössun og þau þurftu að skoða hvort annað vel. Munurinn á þeim sannar næstum "árið" sem er á milli þeirra....litla örverpið mitt ;)



Búin að finna á sér táslurnar, mikið sport.

Embla María og mamma að knúsast, þarf einhvern tíma þegar mamma stoppar almennilega við að taka seríu af þeim saman.

Heldur ennþá alltaf í eitthvað þegar að hún sefur, ef það er ekki rimlinn a vöggunni þá það sem hún finnur laust nálægt sér.

Saga þarf að prófa líka, það er bara fyndið að fylgjast með þeim saman. Alltaf samt ótrúlega góð við litla skrípið :)


Viðbót 3.maí: Dóttirin eltist og þroskaðist um allt of mikið núna rétt áðan þegar við foreldrareiningar lögðum hana til svefns í barnarúminu í fyrsta sinn. Það var eiginlega bara pínu trist að taka vögguna út...