Ég held ég sé farin að sjá í svart hvítu svei mér þá, það bara getur ekki verið að það sé svona grátt úti þetta marga daga röð! Ég er orðin spennt eftir að það stytti upp, maður sjái kannski smá haustliti og skelli sér í kvöldgöngur aftur...er búin að vera kvefaðri en allt í heiminum undanfarna viku og þarf að fara að rífa mig af stað aftur.

Það að vinna er að vekja gamla skrímslið upp aftur. Lífið er svona að falla í skorður á ný. Og gamla skrímslinu fannst gaman að djamma...og mig langar svo út að skemmta mér almennilega að ég er að springa núna. Ég ætla að panta næstu helgi, ástmaður er fjarverandi þessa helgi svo ég er aðeins föst...en næsta....passið ykkur bara.

Annars tölum við fullorðna fólkið á heimilinu svolítið um það hvað það er æðislegt að vera barn. Það er allt nýtt og spennandi og litli fjörkálfurinn okkar er tæpum níum mánuðum seinna ennþá krónsískt undrandi og afar spennt fyrir öllu, og alltaf kát og glöð. Ekki nóg með að það sé örugglega skemmtilegt fyrir barnið, þá má ekki gleyma hvað ég er heppinn að fá að upplifa svona hluti í gegnum hennar gleði aftur. Í gær var ég að mana mig út frá Petru, bölvandi veðrinu (sem aldrei fyrr) og grínlaust að spá í að gista. Hleyp svo með eplið út í grenjandi rok og rigningu og þegar ég leit á hana að reyna að snúa henni eitthvað undan, þá var hún svoleiðis skellihlæjandi upphátt. Hvað er maður að bölva veðrinu...rok og rigning, bara skemmtilegt!