Skrýtnir tímar. Blendnar tilfinningar. Smá stress, smá feginleiki, mikil samúð og margar vangaveltur.

Það sem truflar mig laaang mest er að það er ekki orð að marka það sem neinn segir og fólki haldið bláköldu úti og flestir með mikið af sínu algjörlega undir bönkunum komið, annars ríkinu og þar þjáist það af verðbólgu. En þegar engin segir satt, hverjum trúir maður þá? Brjóstvitinu?