Það vantar eitt Emblu Maríu blogg...snillingurinn sem barnið er.

Hún er písl. Hún borðar eins og hestur, hreyfir sig stöðugt og er alltaf að og bara þyngist ekki neitt! Sem er ótrúlegt miðað við hvað barnið borðar...til að mynda ól Lísa vinkona hana á súrum gúrkum í pössun á laugardag, og það varð víst veruleg frústrasjón þegar átti að taka hana af henni. Sem er efni í annan pistil, að daman er farin að sýna skap sitt. En ég hef líka alltaf sagt að það sé leiðinlegt hvað börn stækka hratt og ætla bara að njóta þess að vera með "infant" aðeins áfram. Svo þroskaðist hún um svona mánuð á síðustu viku- eftir óværu tengda tanntöku (það komu 4 í einu) og gubbupest birti til og framfararnir svo miklar núna að ég óttast að ég sé að fara að ferma í næstu viku. Ha?? og stór spurnaraugu eru klárlega frasi vikunnar. I gær sótti ég hana til dagmömmunnar og hún fór að grenja þegar ég tók hana. Vei. Ég hef um tvennt að velja: 1. Verða fúl yfir að barnið sé hrifnari af dagmömmunni en mér (þetta er náttúrulega pínu vandræðalegt þegar ég sæki hana). 2. Gleðjast yfir því að henni líði vel þar sem hún eyðir bróðurpart vökutíma síns (sem er útaf fyrir sig þyngra en tárum tekur), og hversu skynsöm hún er að taka það ekki nærri sér að vera í dagvistun. Skynsemin fær að ráða. Annars man ég að Máni Freyr var svona, vildi alltaf vera með öllum og ekki sérstaklega háður foreldrum sínum - kannski að þetta fylgi litlum píslum.

Nú ætla ég að fullyrða að ég byrji í ræktinni í kvöld - þá er kannski líklegra að ég drullist. Mynd dagsins er EMÆ og súra gúrkan, bendi sérstaklega þessa fögru brjóst Elísabetu vinkonu minnar. Verst að þau eru upptekin.