Það er svona í fyrra tími. Á sama tíma í fyrra þetta, á sama tíma í fyrra hitt. Einhverra hluta vegna man ég þessa síðustu metra meðgöngu flumps í einhverri værðarblíðu á meðan Ævar man þetta sem agaleg agalegheit. Minnir mig til dæmis á þegar hann kom heim með VITLAUSAN hamborgarhrygg og OF STÓRT jólatré ...ég sem er alltaf svo ljúf og góð (og jólatréð var of stórt, ég var sko búin að breiða út faðminn til að sína hvað ég vildi stórt en eftir að þetta sem var keypt var komið upp voru húsgögnin í horninu á stofunni ( : )

Ég fer ekki í frí fyrr en eftir hádegi á aðfangadag. En ó mig auma hvað ég hlakka til nokkurra daga frís (samt rosa gaman í vinnunni þessi misserin). Svo fæ ég aftur fimm daga frí yfir áramót, lukkuleg með það. Ég er semsagt ekki heima að bjóða upp á smákökur og kakó þessa helgina sem var planið þar sem allt jóladæmið er eftir. Er samt búin að plana það mikilvægasta sem er rauðvínshittingur með Lísu á mánudag, jólin koma líklegast þó allt hitt verði eftir. Svo get ég nú galdrað ýmisleg út úr erminni á skömmum tíma, er til dæmis dipsí heima núna að föndra jólakort (spurningin er svo hvort þau fari einhvern tíma úr húsi) og set í vélar á milli. Myndir færslunnar er jólahlaðborð á Argentínu fyrir akkúrat ári síðan og svo við Rakel fyrir ónefndum árum síðan. Mér sýnist Embla María ofurkrútt hafa nefið okkar.