Skrýtnir tímar. Blendnar tilfinningar. Smá stress, smá feginleiki, mikil samúð og margar vangaveltur.

Það sem truflar mig laaang mest er að það er ekki orð að marka það sem neinn segir og fólki haldið bláköldu úti og flestir með mikið af sínu algjörlega undir bönkunum komið, annars ríkinu og þar þjáist það af verðbólgu. En þegar engin segir satt, hverjum trúir maður þá? Brjóstvitinu?

Ég er í mjög karllægum geira og allt það..kann vel við mig þar. Í gær fékk ég bréf sem var stílað á Hr. Helga Sigurrós (Ms. Chandendeler Bong)... honest mistake og allt það, útlendingar geta ruglast - nema hvað að sendandinn var íslenskur. Þetta er kannski afleiðing þess að við ákváðum að taka myndir af starfsmönnum út af Fiskistofuvefnum? Nú eða vísbending um það að ég þurfi að fara gera eitthvað mikið í útlitsmálum.

Uss hvað ég er fegin að ástmaður er kominn heim og barnið hafi tvo foreldra núna. Og svo er ég líka fegin að ég sé ekki einstætt foreldri. Og að það sé að koma helgi.

Ég held ég sé farin að sjá í svart hvítu svei mér þá, það bara getur ekki verið að það sé svona grátt úti þetta marga daga röð! Ég er orðin spennt eftir að það stytti upp, maður sjái kannski smá haustliti og skelli sér í kvöldgöngur aftur...er búin að vera kvefaðri en allt í heiminum undanfarna viku og þarf að fara að rífa mig af stað aftur.

Það að vinna er að vekja gamla skrímslið upp aftur. Lífið er svona að falla í skorður á ný. Og gamla skrímslinu fannst gaman að djamma...og mig langar svo út að skemmta mér almennilega að ég er að springa núna. Ég ætla að panta næstu helgi, ástmaður er fjarverandi þessa helgi svo ég er aðeins föst...en næsta....passið ykkur bara.

Annars tölum við fullorðna fólkið á heimilinu svolítið um það hvað það er æðislegt að vera barn. Það er allt nýtt og spennandi og litli fjörkálfurinn okkar er tæpum níum mánuðum seinna ennþá krónsískt undrandi og afar spennt fyrir öllu, og alltaf kát og glöð. Ekki nóg með að það sé örugglega skemmtilegt fyrir barnið, þá má ekki gleyma hvað ég er heppinn að fá að upplifa svona hluti í gegnum hennar gleði aftur. Í gær var ég að mana mig út frá Petru, bölvandi veðrinu (sem aldrei fyrr) og grínlaust að spá í að gista. Hleyp svo með eplið út í grenjandi rok og rigningu og þegar ég leit á hana að reyna að snúa henni eitthvað undan, þá var hún svoleiðis skellihlæjandi upphátt. Hvað er maður að bölva veðrinu...rok og rigning, bara skemmtilegt!

Einhvern tíma fyrir löngu fannst mér að ég yrði að móta mér farveg innan stjórnmála. Ég fór að lesa stefnur og málefni og valdi það sem mér fannst falla best að mínum hugðarefnum til að fylgja eftir. Fyrir valinu varð Sjálfstæðisflokkurinn og ég hef hingað til ekki verið svikin af því. Hvort ég hafi breyst svona og þurfi kannski að fara yfir stefnur og málefni aftur veit ég ekki, en ég veit það að það er alltaf erfiðara og erfiðara fyrir mig að styðja Sjálfstæðisflokkinn. Verst er að það er ekki stefnan og málin heldur hegðun ákveðinna einstaklinga í framlínunni. Allir hrópa val, val, við viljum val, og ég vil val og styð það, en núna vil ég líka val um nýtt fólk. Það sem er enn verra er að mér finnt ég ekki eiga samleið með öðrum flokkum heldur. Þá er eftir að flýja land eða skila auðu - sem er náttúrulega ömurlegt.

Borgarfíaskóið þarf náttúrulega ekki að eyða orðum eða tárum í. Ótrúlegir ótrúlegir afleikir og valdatafl sem er búið að vera algjörlega óþolandi að fylgjast með. Svo vorkenni ég svo aumingjans ráðherrunum að þurfa að hafa hann Árna Mathiesen sér við hlið. Hvað það er sem að fær mann í svona mikilvægri stöðu til að koma svona fram gagnvart almenning er mér ill skiljanlegt. Þorsteins Davíðsson málið út í gegn - algjörlega sniðgekk fjölmiðla og gerði bara það sem honum sýndist, þessi fáu svör sem hann veitti einkenndust af hroka og ómerkilegheitum. Ég er náttúrulega ekki hlutlaus í ljósmæðradeilunni, en framkoma fjármálaráðherra, valdhroki, sinnuleysi, rangfærslur og ómerkilegheit í þeirra garð gera það að verkum að það er nánast ómögulegt að ætla að flykkjast á bak við flokk sem stillir slíkum einstaklingum upp. Ekki er svo sem Samfylkingin skárri, fríar sig allri ábyrgð gagnvart þessari deilu og enginn tekur ábyrgð á klausu stjórnarsáttmálans um leiðréttingu launa kvennstétta. Hérna höfum við einu hreinræktuðu kvennastéttina sem hefur sannanlega verið ranglega raðað inn í launaramma ríkisins í tugi ára og krefst ekki hækkana, heldur leiðréttingar. En það á að kveða þær niður með öllum tiltækum ráðum. Ég verð fyrir verulegum vonbrigðum ef þjóðarsálin fer að snúast gegn þeim eða umfjöllun í fjölmiðlum þegar verkfallið fer að taka á, það þarf að standa með þeim. Læknarnir geta kannski tekið á móti börnunum, en ég á eftir að sjá þá í margra tíma yfirsetum. ÁFRAM LJÓSMÆÐUR!