Vikuna eftir að við fluttum inn hérna þá fengum við sameignarógeðið á hurðina hjá okkur. Núna er þetta síðasta vikan okkar hérna - og hvaða glaðningur kom á hurðina á sunnudaginn. Jú, jú, sameignin, hversu týpískt er að fá hana svona í lokin?

Annars átti ástmaður stórleik í gær. Hann sat í tölvunni og velti einhverju fyrir sér og segir svo "Erum við með eitthvað planað um helgina?" Ég horfði á hann og spurði hvort honum væri í alvörunni alvara. Hann kveikti samt ekki. Stuttu seinna lá hann í baði (þá hafði ég útskýrt fyrir honum komandi helgi) og segir, hvernig er vikan hjá okkur? Eitthvað sem ég þarf sérstaklega að spá í? Einu sinni gaf eg honum bók sem heitir Herra Æðislegur, það er sem mig minni að í sömu seríu sé hægt að fá Herra Viðutan.

Það er frekar mikill skítur að vera á sumardekkjum í þessari færð...

Maður getur gert svo tilgangslausa hluti þegar lasin. Þetta dundaði ég mér við í dag.. listi yfir göturnar mínar :)

Miklabraut: Man nú minnst þaðan. Skilst að íbúðin hafi verið frekar lítil, og ég man eftir mér tjóðraðri við staur úti að leika mér ... svona svo ég mundi ekki hlaupa undir bíla.
Kleifarsel: Sweet, sweet Kleifarsel. Það fá ekki öll börn sama stabíla umhverfi og ég.. Þarna bjó ég 14 ár, og foreldrar mínir í rúm 20. Endalausar minningar, ég prófaði öll herbergin í húsinu nema hjónaherbergið. Guð hvað ég vona að börnin mín fái að vera í sama hverfi og sama húsi alla sína bernsku eins og ég.
Víðihóll: Jesús hvað þetta var skemmtilegt tímabil. Fyrsta sambúðin, skemmtilegur meðleigjandi endalaust skemmtileg partý sem verða um alla tíð í minnum höfð. Stundum fantasera ég ennþá um að eiga hús upp í dal. En það verður ekki verra að eiga hús við Elliðavatnið. En allavega ... good times.
Miðstræti: Var í smá stund að venjast því að veifa flugfarþegunum út um eldhúsgluggann hjá mér. Fallegt hús, æðisleg gata en einhvern veginn er þetta tímabil í smá móðu. Fyndið ef maður er að ganga í gegnum erfiða hluti hvernig það tímabil bara gleymist. En þetta var fín millilending.
Óðinsgata: Þarna var bara orðið ansi fínt að búa í miðbænum, bjó með Garðari. Ég hef alltaf haft strákameðleigjendur - merkilegt. Kisan mín strauk alltaf til spákonu sem bjó á næsta horni og vildi alls ekki eiga heima með okkur þarna. Svo tókum við Garðar eina skynsamlegustu ákvörðun seinni tíma og ákváðum að fara í háskólann og skriðum aftur heim í föðurhúsin.
Kleifarsel: Aftur þar, æ það er svo gott hjá mömmu.
Hlíðargata: Fór í HA og komst ekki inn á stúdentagarðana undir eins. Jóa frænka dekraði mig út í gegn. Mistökin voru eiginlega að flytja frá henni og á garðana þegar að það losnaði þar. Hjá Jóu er gott að vera ... þetta var ca hálft ár.
Klettastígur; Alveg spes að búa í íbúð með 3 öðrum en vera samt bara mest inn í herbergi. Ég er meira svona búa ein eða með einum manneskja. Héldum samt alveg góð partý :)
Hólmgarður: Þetta er svona hálf týnt tímabil líka, ef ég man rétt var ég í einhverjum einkalífsflækjum þarna líka. Merkilegt alveg, heilinn í mér hlýtur að vera fullkominn að útiloka svona bara. Þetta var líka alveg skítaíbúð.
Gunnarsbraut: Æ hvað mér þykir vænt um Miklu mína. Mikil saga, margra saga og fyrsta íbúðin MÍN. Á endalausar minningar þar... litla þrönga eldhúsið, Diljá, guð hvað mér þótti vænt um fataherbergið mitt. Svo skýrar minningar af fyrstu kynnum okkar ástmanns og notalegra stunda á Miklu... Good times :)
Battersea Rise: Skemmdi tequila fyrir mér fyrir lífstíð (var nú samt komin vel á veg með það sjálf fyrir). Helvítis mexíkanski veitingastaður, bilaða hitakerfi, hávaðasama umferðargata .. Íbúðin svo sem fín. En ekki fyrir okkur.
Prince of Wales: Elsku fallega London íbúðin mín, óléttan okkar, garðurinn okkar.. skrambans stigarnir. En æðisleg íbúð, og á betri stað í London er ekki hægt að búa, því lofa ég ykkur. Stundum var ég ekkert alltof sátt við að vera úti, en í retro þá var þetta svo góður tími og alltaf var ég hrifin af íbúðinni.
Stíflusel: Við erum búin að eiga svo notalegt tæpt ár hérna. Íbúðin á alltaf eftir að eiga sérstakan stað í hjartanu, hingað komum við með Emblu Maríu í fyrsta sinn heim og hérna höfum við átt mikið af ljúfum stundum.

Man einhver eftir öllum þessum stöðum mínum? Næsti viðkomustaður er Vindakór. Vonum að það sé gæfuspor og síðasta stopp fyrir Dimmuhvarf. Shæse hvað ég hef flutt oft.

Við erum að fara að flytja aftur..enn og aftur. Við erum semsagt búin að ákveða að ýta ekki fast á húsbyggingu núna í ljósi efnahagsástands og tíminn okkar hér í Stífluseli að renna út. Þannig að við erum búin að finna fína íbúð í kórunum (hverfinu okkar nánast :) )og erum bara að fara að flytja á næstu dögum. Mér finnst ég bara alltaf vera að flytja, til dæmis hef ég flutt nokkrum sinnum síðan ég kom á þetta vefsvæði.. sem má lesa um í eldri færslum. Dagurinn bara týndist í að lesa gamlar færslur :) Annars er ég hundlasin heima og er að spá í að gera kannski bara svona smá yfirlit yfir "göturnar mínar" ...sjáum hvað verður úr því.

Sjáið ástmann minn http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/10/11/samkomulag_nadist_vid_holland/. Það sem ég er stolt af honum, en mikið verður nú gaman að hafa hann aftur heima við þegar þessu linnir.

Vona að botninum í þessu "ástandi" sé fljótlega náð svo hægt sé að spyrna í aftur. Mér fannst ég stundum hafa misst af einhverri lest í uppsveiflunni og hugmyndir vera fastar. Alveg er ég sannfærð um að tími nýsköpunar og mikils krafts (þegar áfallið hefur gengið yfir í öllum sínum myndum) sé að renna upp. Fátt er svo með öllu illt...

Ég er ekki tilbúin til að tjá mig eitthvað sérstaklega um "ástandið". Í ljósi þess að hálftíma gamlar fréttir eru nánast úreltar þá held ég það sé réttast að vera ekki með neinar yfirlýsingar eða sökudólga umleitanir. Mig langar samt að segja að ég hef trú á að aðgerðir stjórnvalda séu þær réttu og ég er ekki sannfærð um ESB aðild hefði eitthvað bjargað fjármálakerfinu. Svo er ég pínu reið ef prinsarnir flýja svo bara land og við sitjum uppi með hærra útsvar....líka bara tilfinning, sjáum til. Ég hef þá vondu tilfinningu að við höfum verið kanarífuglinn í hrinu sambærilegs ástand í öðrum Evrópuríkjum. Vonum samt ekki. En ef svo, þá held ég að það sé ágætt að við höfum okkar auðlindir og getum spyrnt okkur í sjálf - að það þurfi ekki að velja hversu mikilvæg við erum. Allt er þetta nú samt bara pælingar... jákvæða hlýtur að vera að nú er ég í stuði fyrir masterritgerðina mína og hún skal fjalla um ESB og íslenska kvótakerfið.

...svo er ég glöð yfir að verktakarnir okkar voru frekar seinir til og við erum ekki skuldsettari. Ég er líka svo glöð með fólkið mitt. Við ástmaður ánægð í vinnunni okkar, og í fullkomni hreinskilni - þá hlakka ég meira til að byggja húsið upp smá saman og eiga meira í þvi "sjálf" en fara inn í það tilbúið af öðrum. Held ég fókuseri bara á þessa hluti for the time being. Það er hætta á illsku kasti þegar fram líða stundir.

Eplið okkar er farin að standa upp - fyrir nokkru síðan svo sem. Algjör dúlla, en þetta skapar ákveðið vesen. Til dæmis þegar hún á að fara að sofa. Þá stendur hún upp og öskrar og er dauðþreytt en gefur ekki eftir og leggst.Svo við förum inn og leggjum hana óteljandi oft þangað til hún sofnar. Ákvað að leiða gólin í henni hjá mér í smá stund áðan, og hún þagnaði. Kíkti inn og þá hékk hún sofandi á rimlunum. Standandi. Var ég búin að segja að hún er krútt?

Ég eins og örugglega flestir aðrir sem á annaðborð keyra í og úr vinnu hlusta á fréttir á leiðinni. Ég get ekki lýst því hvað mér varð létt þegar ég var að keyra heim í dag, 4 fréttir á og svona 20% fréttatímans fór í að fjalla um kind, sem talin er hafa vestlenska þrjósku þar sem bóndinn er nýfluttur austur, kom fram við leitir um helgina eftir 3 vetur lausagöngu í Stöðvarfirði. Kindin lét svo víst eins og bjáni þegar hún var sett á hús.